1 2 3 4 5 6 7 8 9 10
Kitaplığıma Ekle
Arkadaşına öner

Ken Loach ve Filmleri Hangi Taraftasınız?

Anthony Hayward

Editörün Yorumu

Ken Loach, her filmini tek tek aradığım, bulup defalarca izlediğim ve bildiğim en usta yönetmen. Carla's Song, Land and Freedom, My Name is Joe, The Wind That Shakes The Barley, Ladybird Ladybird, Kes, şimdiye dek izleyebildiğim filmleri. Dünyanın neresinde olursa olsun, Nikaragua, İskoçya, Paraguay, İrlanda, yaşanan acıları, haksızlıkları, insanlara yapılan işkenceleri, hangi ülkede olursa olsun, gerçekçi ve duyarlıkla gösteriyor. Ken Loach, izlediğim bir belgeselinde şöyle diyor:
'Geniş açılı bir lens kullanır ve birinin yüzüne ışık doğrultursanız ve yakından çekerseniz onu bir obje haline getirirsiniz. Bu bence çok fazla sağcılıktır... Ama biraz geride oturursanız ve onlara dostça bakarsanız kendinizi onlarla özdeşleştirebilirsiniz. Duygularını paylaşabilir, ağladıklarında ağlayabilirsiniz. Sizinle filmdeki kişi arasında bir dayanışma ortaya çıkar.'
Yönetmen, ayrıca her filmden önce kendisine şu soruyu sorduğunu söylüyor: 'Bu hikâye anlatmaya değer mi?'
Carla'nın Şarkısı adlı filminde, Amerika'dan Nikaragua'ya gelen, eskiden CIA için çalışan bir Amerikalıyı canlandıran karakterin şu sözlerini duyduktan sonra, tarafsız kalmak pek mümkün olmuyor -en azından benim için-:
'CIA ... Bütün her şeyi onlar yönetiyor. Hepsi onların marifeti. Gerilla diye bir şey yok. Onlar olmazsa savaş da olmaz. Anne babalarının önünde küçücük çocuklara tecavüz ediyorlar. Sonra karınlarını deşiyorlar. Öğretmenlere ve hemşirelere işkence yapıyor, onları katlediyorlar. Amerikalıların yaptığını biliyorum çünkü onlara ben de yardım etmiştim... Onları eğittim, yetiştirdim. Onlara teçhizat sağladım. Tanrı bana acısın, onları Nikaragua'ya gönderdim. Ve bunları yaparken bütün kanunları çiğnedim. Amerikan kanunlarını, uluslararası kanunları, hepsini. Tanrım. Bütün bunları demokrasi adına yaptım...'

Ken Loach ve Filmleri Hangi Taraftasınız? Hakkında

'Her zamanki tarzına bağlı kalarak, senaryoyu bize parça parça, sürprizlerini kendine saklayarak ve ancak o anki rolümüz için gerekli kısmını vererek dağıtıyordu. Onun beklediği oyunculuk tarzı, her ayrıntıda 'gerçek hayat'taki gibi oynamamızdı. Bir sözleşmemiz vardı, kaç gün çalışacağımızı aşağı yukarı biliyorduk. Ama ben başıma neler geleceğini bilmiyorum. Ölecek miyim, yoksa siperleri bırakıp buradan çekip gidecek miyim, haberim yok. Mirambel'de büyük bir çarpışma yaşadık, hepimiz içimizden birilerinin öleceğini biliyorduk, çünkü savaştaydık ve etrafımızda silahlar atılıyor, bombalar patlıyordu. Ve herkes çok korkuyordu, öleceğim diye. Çünkü kimse ölmek istemiyordu. Ölmek demek, filmden ayrılmak demekti.
Ken Loach bizi öyle bir etkiyle sarıp sarmalamıştı, hepimizde öyle bir yoldaşlık bağı yaratmıştı, ki, kimse, 'Filmden ayrılmak istemiyorum,' demiyordu.
'Ölmek istemiyorum!'du, herkesin ağzındaki söz.' (Iciar Bollain, Ülke ve Özgürlük filminin baş oyuncularından)

İçeriği en son düzenleyen editör: Azime Güç