Mahşerin İnsanları
Alıntı
Yüz binlerce ton demir ve beton karışımından oluşmuş bir kütlenin altında kıpırtısız duruyor, alnından sızan korku terleri gözlerine sızıyordu. Kıpırtısız durmasının nedeni, bunca büyük, geniş ağırlığın altında, sağa sola dönme şansının olmamasıydı. Ağırlığın toprak zemınden yüksekliği, ancak göğüs kafesi kadardı. Çırılçıplaktı. Kıpırdadıkça, meme uçlarına betonun sertliği, nemliliği değiyordu. Kurtulabilecek miydi buradan? Ağlıyordu sessiz sedasız, ''Ah,'' dıyordu içinden. ''Keşke yüzükoyun olabilseydim şu ağırlığın altında!.. Yüzükoyun olsaydım da, sürünebilseydim uzaklara doğru... ''Ağırlığın, havasızlığın altında yok olmak istemiyordu. Kıpırdadıkça dudaklarına değen beton, betondan taşmış demir çubuklar altında bile bir çıkış, bir kurtuluş yolu arıyordu. Kollarını iki yana açtı. Ellerini ıslak toprağa yaydı. Dizlerini birazcık yukarıya, ama gene de göğsünden aşağıda olmasına özen göstererek kaldırdı. Santim santim, milim milim kaydırmaya çalışıyordu böylece çıplak bedenini. ''Birkaç günde de olsa, bu ağırlığın altından kurtulacağım,'' diyordu inancını henüz yitirmemiş.Mahşerin İnsanları Hakkında
'Bekir Yıldız, edebiyatımızda Suat Derviş, Kemal Tahir, Orhan Kemal, Yaşar Kemal gibi ustaların temellendirdiği toplumcu-gerçekçi geleneğe yeni bir pencere açmıştı. Heyecanlı, hatta sinirli bir yapısı vardı. Ona ters gelen her şeye şiddetle karşı çıkardı. Ne aldığı ödüller, ne gördüğü ilgi onu mutlu etmeye yetiyordu.1998 yılında altmış beş yaşında yitirdiğimiz hemşerim, dostum, arkadaşım Bekir Yıldız'ı sevgiyle anarken, o güzelim öykülerin bir an önce yeni kuşaklarla kucaklaşmasını diliyorum.' (Aydın Hatipoğlu)
İçeriği en son düzenleyen editör: Azime Güç
Henüz yorum yazılmamış.
Yorum eklemek için
kayıt olunuz.
